Ég veit að enginn af ykkur mun skilja það sem ég er að skrifa en einhversstaðar verð ég að opna mig og segja hvernig mér líður og að einhverjum ástæðum get ég það hvergi annarsstaðar en hér…

Ég er byrjuð að gráta mikið. Get varla sofið á næturnar útaf ekka og að koddinn minn sé votur af tárum. Mér líður alltaf illa en ég fel það og loka tilfinningarnar mínar innst inni. Ég lá í rúminu mínu áðan og var að reyna að sofna. Ég byrjaði að hágráta og hugsaði með mér; “hvað er að mér? af hverju líður mér svona illa, alltaf?”. Þá fór ég að rifja upp; “hvenær var ég síðast ánægð?”

Síðast svo ég man sem ég var í alvörunni ánægð var þegar ég var í sambandi með honum. Við vorum ekki saman lengi en við áttum okkar sögu. Ég man að ég var oft sár að hann hrósaði mér sjaldan og að hann gaf sér meiri tíma í tölvunni sinni en mig. Ég man að allir vinir mínir sögðu að ég ætti betra skilið og skildu ekki hvernig ég nennti þessu. En það sem þau skildu ekki var að það voru litlu hlutirnir sem skiptu mig máli. Ég elskaði þegar hann gerði sér pásur í tölvuleikjum til að knúsast í mér og kyssa mig. Ég elskaði þegar hann kúraði með mér yfir myndum. Ég elskaði þegar hann tók utan um mig þegar við vorum að fara að sofa, að liggja í fanginu hans og sofna. Ég elskaði þegar hann opnaði sig og sagði mér hluti sem hann ætti ekkert að vera segja mér, sýndi mér að hann treysti mér. Ég meira segja elskaði þegar hann fékk sér tumblr til að sjá af hverju ég var svona mikið inná því.

Ég held að ég hafi gefist upp á honum og rokið út því ég var þreytt á því að fólk var að rakka sambandið okkar niður. Enginn hafði trú á því. Hvorki fjölskyldan mín, hans eða vinir okkar. Það var mjög erfitt að berjast fyrir þessu sambandi. Sérstaklega þegar hann byrjaði að gefast upp líka og byrjaði að sýna sambandinu okkar lítinn áhuga. Ég held að ég hafi verið að leita að ástæðu til þess að hætta með honum því þegar ég hugsa útí ástæðuna í dag af hverju við hættum saman sé ég ekki af hverju ég gerði það. Ég rauk í alvörunni út því hann bæri tilfinningar til sinnar fyrrverandi, hann sagði “ég elska hana ekki en mér finnst ennþá vænt um hana”. Ég elska heldur ekki mína fyrrverandi en auðvitað finnst mér ennþá vænt um þá. Mér líður nákvæmlega eins. Af hverju rauk ég þá út? Af hverju var ég að leyfa sjálfri mér að gefast upp svona auðveldlega á sambandinu okkar? Elskaði ég hann ekki?

Ég hef heyrt að ég sé manneskja sem reynir að sjá allt það góða í fólki alveg sama hversu marga galla þau hafa. Ég fyrirgef öllum allt. Ég leyfi fólki að öskra á mig og valtra yfir mig. Ég vil að öllum líki vel við mig og höndla það ekki þegar fólk hunsar mig eða líki illa við mig. Að einhverjum ástæðum er ég þannig týpa og get ekki breytt því.

Árið mitt byrjaði ekki vel. Um áramótin hættum við saman. Nokkrum dögum seinna verð ég mjög veik, fer í allskonar rannsóknir uppá spítala og fer á allskyns lyf. Nokkrum vikum seinna kemst ég að því að ég sé ólétt og fer í fóstureyðingu sem ég sé eftir í dag. Ég kæri stelpu fyrir áreiti og flest allar vinkonur mínar snúa við mér bakinu. Foreldrar mínir segja mér að þeir vilji að ég flytji út. Ég fell í öllu í skólanum.  Foreldrar mínir byrja að rífast mjög mikið og tala um að fara frá hvort öðru.

Eina manneskjan sem ég vil tala við varðandi þetta allt er hann. Ég vil ekki tala við foreldra mína, ég vil ekki tala við systur mínar, ég vil ekki einu sinni tala við vinkonur mínar. Ég veit ekki af hverju en mér finnst þessar tilfinningar asnalegar og mér finnst ég ekki eiga jafn erfitt og aðrir. Eina manneskjan sem ég get ímyndað mér segja þessa hluti og tjáð mig almennilega án þess að vera dæmd eða fá að heyra hvað hún hafi lent í og að ég eigi að harka að mér og gleyma þessu er hann.

En ég get það ekki… því við yrðum ekki á hvort annað… getum ekki talað saman án þess að vera blindfull og ógeðsleg… ég og hann erum búin og ég verð að sætta mig við það…